ΔΝΤ : «δεν φταίω εγώ» για την Ελλάδα. Αυτή είναι μια θεμελιώδης παραβίαση του ιδρυτικού σκοπού του

Peter Doyle - Διεθνής μακροοικονομολόγος, πρώην senior manager του ΔΝΤ







Η αλήθεια ανάποδα
.


.


Το ΔΝΤ λέει πως βλέπει θετικά έναν στόχο πρωτογενούς πλεονάσματος 1,5% του ΑΕΠ για την Ελλάδα από το 2018 και μετά. Οι ισχυρισμοί για το αντίθετο παρουσιάζουν την αλήθεια ανάποδα.

Αλλά το ΔΝΤ επίσης θέλει μέτρα για την επίτευξη στόχων του 3,5% του ΑΕΠ για το 2018 και μετά που θα είναι αξιόπιστα και θα ψηφιστούν άμεσα.

Λοιπόν, τι γίνεται;

Το ΔΝΤ λέει ότι εξαναγκάστηκε σε αυτή την αντίφαση εξαιτίας της συμφωνίας μεταξύ της Ελλάδας και των Ευρωπαίων το 2015. Ωστόσο, αυτή η δικαιολογία δεν βγάζει νόημα στη συγκεκριμένη περίπτωση της Ελλάδας.

Επειδή το ΔΝΤ δεν δημιουργήθηκε απλά για να αντιτίθεται σε μακροοικονομικές πολιτικές που είναι πολύ «χαλαρές», αλλά επίσης για να αντιτίθεται σε πολιτικές που είναι πολύ «σφιχτές». Γενικά μιλώντας, έχει πολλά εργαλεία για να επιτύχει το πρώτο, αλλά σχεδόν κανένα – πέρα από τις εκκλήσεις- για το δεύτερο. Αυτό είναι το γνωστό ζήτημα της ασυμμετρίας στην πολιτική του ΔΝΤ και τη προκατάληψη περί παγκοσμίου αποπληθωρισμού.

Αλλά στη μοναδική περίπτωση της Ελλάδας, τώρα, το ΔΝΤ έχει ένα ισχυρό εργαλείο για να αντισταθεί στις υπερβολικά «σφιχτές» πολιτικές. Οι Ευρωπαίοι δανειστές θέλουν επίσημη και πλήρη συμμετοχή του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα. Οπότε αν το ΔΝΤ βλέπει τις πολιτικές τους ως πολύ «σφιχτές», μπορεί απλά να πει «όχι» στο αίτημά τους. Αυτό θα προκαλούσε, τουλάχιστον, επανεξέταση αυτών των πολιτικών.

Και, σε διεθνές πλαίσιο, το ΔΝΤ καλείται να παίξει έναν τέτοιο ρόλο. Η άνοδος των λαϊκιστικών δυνάμεων σε πολλά μέρη της Ευρώπης και αλλού αντικατοπτρίζει, εν μέρει, τις πολύ «σφιχτές» πολιτικές. Αυτές οι τάσεις προαναγγέλλουν κρίση, κάτι που το ΔΝΤ δημιουργήθηκε για να αποτρέψει.

Οπότε θα μπορούσε κάποιος να σκεφτεί πως το ΔΝΤ θα έσπευδε να εκμεταλλευτεί αυτή τη σπάνια ευκαιρία να είναι τόσο σκληρό απέναντι στις πολύ «σφιχτές» πολιτικές όσο απέναντι στις πολύ «χαλαρές». Αυτό θα ενίσχυε τον ισχυρισμό του περί ίσης αντιμετώπισης και θα προέβαλλε εντόνως τους ευρύτερους προβληματισμούς σχετικά με τις συνέπειες τέτοιων λαθών πολιτικής.

Αλλά όχι. Αντ’αυτού, έχει υιοθετήσει αυτή τη γραμμή, τύπου «δεν φταίω εγώ» για την Ελλάδα. Αυτή είναι μια θεμελιώδης παραβίαση του ιδρυτικού σκοπού του. 

Και το ευρύτερο λαϊκιστικό κίνημα είναι μια προειδοποίηση για τις δραματικές συνέπειες που επέρχονται όταν τέτοιο θεσμοί παραβιάσουν τους ιδρυτικούς σκοπούς τους.

Η αποτυχία του ΔΝΤ δεν σταματά εδώ. Οι κύριοι Τόμσεν και Όμπστφελντ λένε πως οι συντάξεις, η έλλειψη στοχευμένων παροχών ανεργίας και η ασύμμετρη επιβάρυνση της ατομικής φορολογίας εμποδίζουν τις ελληνικές δυνατότητες ανάπτυξης και πρέπει να αλλάξουν («εκσυγχρονιστούν»). Αλλά ούτε αυτοί, ούτε άλλα στελέχη του ΔΝΤ, ούτε κανείς άλλος το έχει δείξει αυτό. Οι δαπάνες για τις συντάξεις μπορεί να απέχουν από τους ευρωπαϊκούς μέσους όρους, αλλά για τις συνολικές κυβερνητικές δαπάνες δεν ισχύει αυτό. Οπότε αν οι Έλληνες επιλέξουν να διοχετεύσουν τα κοινωνικά τους προγράμματα μέσω των ηλικιωμένων- από αυτούς, μέσω «ενδο-οικιακών» μεταφορών– είναι εμπειρικό ζήτημα το εάν αυτό θα παράγει περισσότερο ή λιγότερο αποτελεσματική «στόχευση» στην περίπτωση της Ελλάδας από το αν αυτές οι παροχές διοχετεύονταν άμεσα από την κυβέρνηση. Ωστόσο, δεν παρέχονται στοιχεία. Αντίστοιχα και για τους ισχυρισμούς για τις επιπτώσεις του βάρους της ατομικής φορολογίας.

Τέτοιες τεχνικά ασταθείς προϋποθέσεις από το ΔΝΤ αντικατοπτρίζουν δύναμη χωρίς υπευθυνότητα.

Ο μόνος φορέας με τη δυνατότητα να διορθώσει αυτά τα μακροχρόνια λάθη στη δουλειά του ΔΝΤ στην Ελλάδα είναι η κυβέρνηση των ΗΠΑ. Αυτό εξαιτίας του ρόλου της στο εκτελεστικό συμβούλιο του ΔΝΤ, όπου, μετά το ευρωπαϊκό μπλοκ με το 40% περίπου, είναι ο δεύτερος μέτοχος, με περίπου 18%.

Η επερχόμενη κυβέρνηση Τραμπ μέχρι τώρα δεν έχει δείξει να επικεντρώνεται σε τέτοια ζητήματα που προκύπτουν σε διεθνείς οργανισμούς. Αλλά η Ελλάδα έχει καλό σκορ στο ΝΑΤΟ όσον αφορά στις στρατιωτικές δαπάνες, ο κ. Τραμπ φαίνεται να περιφρονεί τους διεθνείς οργανισμούς και ο κ. Μνούτσιν, που προορίζεται για υπουργός Οικονομικών, μαθαίνει γρήγορα. Οπότε η Ελλάδα έχει χαρτιά να παίξει στην Ουάσινγκτον. Η κυβέρνηση θα έπρεπε τώρα να προσέχει πόσο καλύτερα θα παρουσιάσει τη θέση της σε αυτό το κοινό.-



Περισσότερα στο Twitter: Peter Doyle: www.twitter.com/retepelyod
-http://www.huffingtonpost.gr/

.

Eλληνικό και ισλανδικό πρόγραμμα του ΔΝΤ (επιτυχία και αποτυχία )

των Μαργαρίτας Κατσίμη, Gylfi Zoega

Δύο από τις χώρες που επλήγησαν χειρότερα από την κρίση που χτύπησε την Δύση το 2008, έχουν γίνει σύμβολα για την επιτυχία και την αποτυχία των προγραμμάτων του ΔΝΤ.

Η Ισλανδία υπέστη μια κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού της συστήματος τον Οκτώβριο του 2008 και συμφώνησε σε ένα πρόγραμμα του ΔΝΤ το Νοέμβριο του ΄ίδιου έτους.

Το πρόγραμμα είχε προφανώς τέτοια επιτυχία που το ΔΝΤ οργάνωσε ένα συνέδριο στο Ρέικιαβικ τον Οκτώβριο του 2011 για να γιορτάσει την επιτυχία. Η χώρα τώρα έχει ανάπτυξη κοντά στο 5% και ανεργία 4%.

Η Ελλάδα δημιούργησε μεγάλα ελλείμματα του δημοσίου τομέα πριν από την κρίση και έχασε την πρόσβαση στην αγορά κατά τη διάρκεια της κρίσης, υποχρεώνοντας την χώρα να ζητήσει από το ΔΝΤ και την ΕΕ βοήθεια, το 2009.

Μετά από πέντε χρόνια, το ΑΕΠ της Ελλάδας έχει συρρικνωθεί 25%, η ανεργία βρίσκεται πάνω από το 25% για αρκετά χρόνια και το δημόσιο χρέος έχει αυξηθεί στο 170% του ΑΕΠ.

Ο Πίνακας 1 δείχνει τις αντίθετες τύχες των δύο χωρών σε σχέση με την ανάπτυξη, την ανεργία, τα ελλείμματα τρεχουσών συναλλαγών, το δημόσιο χρέος, τα δημοσιονομικά τους ελλείμματα, τις επενδύσεις και την κατανάλωση.



Στην προσπάθειά μας να κατανοήσουν γιατί ένα πρόγραμμα ήταν τόσο επιτυχημένο και το άλλο (τουλάχιστον μέχρι τώρα) μια αποτυχία, οι άνθρωποι μπαίνουν στον πειρασμό να βρουν πρότυπα, συχνά με βάση ελλιπείς πληροφορίες.Ως εκ τούτου, ορισμένοι σχολιαστές θα υπογράμμιζαν ότι η Ελλάδα, ως μέλος της ευρωζώνης και η Ισλανδία, έχοντας το δικό της νόμισμα, είναι ένας λόγος για τις διαφορετικές επιδόσεις των προγραμμάτων. Άλλοι θα επισήμαιναν το υψηλότερο επίπεδο διαφθοράς και την αναποτελεσματικότητα στην Ελλάδα. Σε αυτό το άρθρο επιχειρούμε να δώσουμε μια πιο ολοκληρωμένη εξήγηση.

Πρελούδιο για τις κρίσεις

Πριν ενταχθεί στο ευρώ, η Ελλάδα είχε επιμόνως δημοσιονομικά ελλείμματα, υψηλά επίπεδα χρέους και συνήθως, επίσης, ελλείμματα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών.Για 90 χρόνια από την ανεξαρτησία της, η χώρα βρισκόταν σε στάση πληρωμών του εξωτερικού της χρέους και αποκλεισμένη από τις διεθνείς αγορές κεφαλαίου. Μετά από το 1993, η οικονομική πολιτική προσανατολίστηκε προς την σύγκλιση των κριτηρίων του Μάαστριχτ και η Ελλάδα βίωσε μια μείωση κατά 9 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ, στο δημοσιονομικό της έλλειμμα μεταξύ 1993-1999. Αυτές οι προσπάθειες εγκαταλείφθηκαν σε μεγάλο βαθμό κατά τα επόμενα έτη, ενώ η υψηλή ανάπτυξη αύξησε τα υψηλά ελλείμματα τρεχουσών συναλλαγών.

Αντιθέτως, η Ισλανδία εμφάνισε πλεονάσματα από τα μέσα της δεκαετίας του 90, και μείωσε το επίπεδο του δημοσίου χρέους, το οποίο ήταν πολύ χαμηλό όταν ξέσπασε η κρίση το 1008. Η αιτία της κρίσης στην Ισλανδία ίσως ανιχνευθεί σε μια απόφαση των αρχών να προωθήσουν την δημιουργία ενός διεθνούς τραπεζικού κέντρου με τις εγχώριες τράπεζες να έχουν δραστηριότητες στο εξωτερικό, χωρίς τα οφέλη του να υπάρχει ένας δανειστής ύστατης στιγμής ή ένα αρκετά μεγάλο κράτος, ικανό να ανακεφαλαιοποιήσει το τραπεζικό σύστημα.

Και οι δύο χώρες είχαν κυβερνήσεις που υποστήριζαν ενεργά ή στην περίπτωση της Ελλάδας, ήταν υπεύθυνες για την συσσώρευση του εξωτερικού χρέους. Οι εισροές κεφαλαίων που έκαναν αυτές τις δυο οικονομίες να ανθίσουν στη διάρκεια της περιόδου 2001-2008, δεν ήταν σαν τσουνάμι ξένων κεφαλαίων, αντίθετα οι ροές κεφαλαίων ήταν ευπρόσδεκτες και ακόμη, ενθαρρυνόταν από δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις. Και στις δύο περιπτώσεις, οι εισροές βοηθήθηκαν από τις υψηλές πιστοληπτικές αξιολογήσεις, στην Ισλανδία προκλήθηκαν από το χαμηλό επίπεδο δημοσίου χρέους και στην Ελλάδα από την πεποίθηση ότι μια χώρα της ευρωζώνης δεν θα μπορούσε ποτέ να επιτραπεί να καταρρεύσει.

Στην Ελλάδα η συνδυασμένη επίδραση των εισοδημάτων και οι επιδράσεις των χαμηλότερων επιτοκίων στην τρέχουσα δημόσια κατανάλωση, ήταν πολύ ισχυρότερη από τις διατάξεις του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης που καθορίζει τα όρια για τα δημόσια ελλείμματα. Οι πολιτικοί στην εξουσία επωφελήθηκαν προσωπικά απο τα ελλέιμματα, με το να αφήνουν το δημόσιο να χρηματοδοτεί την εκλογή τους γενναία ή μέσω της απασχόλησης ή της επιβράβευσης με συμβάσεις, φίλους και οικογένεια. Στην Ισλανδία, οι τραπεζίτες δανείστηκαν με τις πλάτες της πιστοληπτικής αξιολόγησης του δημοσίου και δάνεισαν χρήματα σε φίλους και οικογένεια.

Επιτυχία και αποτυχία των προγραμμάτων υπό την αιγίδα του ΔΝΤ

Οι λόγοι για την επιτυχία του προγράμματος της Ισλανδίας και η αποτυχία μέχρι σήμερα του ελληνικού προγράμματος, μπορεί να βρεθεί σε ένα σύνολο αλληλένδετων παραγόντων.

Πρώτον, το εξωτερικό χρέος της Ισλανδίας ήταν de jure ιδιωτικό, ενώ το εξωτερικό χρέος της Ελλάδας ήταν κρατικό χρέος.

Δεύτερον, η Ισλανδία είχε το δικό της νόμισμα και ως εκ τούτου η αναστροφή των κεφαλαιακών ροών δημιουργία ένα πλεόνασμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών μέσω μιας χαμηλότερης συναλλαγματικής ισοτιμίας σχεδόν εν μία νυκτί.

Αυτοί οι δύο παράγοντες συμβάλλουν σε έναν τρίτο, που είναι ότι η κυβέρνηση στην Ισλανδία ανέλαβε την πλήρη κυριότητα του προγράμματος του ΔΝΤ, κάτι που δεν συνέβη στην Ελλάδα.

Τέλος, η μικρή κυριότητα του ελληνικού προγράμματος από την κυβέρνηση, συνέβαλε στο να ενισχύει τις προσδοκίες ο φόβος για Grexit, ότι μια άλλη μεγάλη οικονομική αναταραχή μπορεί να είναι γύρω από την Ελλάδα, ένας παράγοντας που ήταν απών για την Ισλανδία.

Εξαιτίας αυτών των δύο παραγόντων, το πρόγραμμα του δντ στην Ισλανδία ξεκίνησε από μια πολύ διαφορετική αρχική αντίδραση σε σχέση με το ελληνικό.

Στην Ισλανδία, το μεγαλύτερο μέρος του εξωτερικού χρέους της χώρας διαγράφτηκε από τον ισολογισμό μέσω της χρεοκοπίας ιδιωτικών τραπεζών και η κατάρρευση της συναλλαγματικής ισοτιμίας δημιούργησε πλεονάσματα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, που απαιτούνταν για την εξυπηρέτηση του υπόλοιπου εξωτερικού χρέους.

Αντιθέτως, η κυβέρνηση της Ελλάδας έπρεπε να δημιουργήσει ένα πλεόνασμα του δημοσίου τομέα καθώς και ένα πλεόνασμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών μέσω των δικών της αντιλαϊκών αποφάσεων, χωρίς να είναι σε θέση να μειώσει το εξωτερικό χρέος μέχρι που το έκαναν οι εξωτερικοί πιστωτές το 2012. Εντός της ευρωζώνης, δεν επιτρέπεται η μονομερής χρεοκοπία και η μείωση των πραγματικών συναλλαγματικών ισοτιμιών που απαιτούνταν για την αντιστροφή στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, τείνει να είναι πιο επώδυνη, απαιτώντας υψηλή και επίμονη ανεργία.

Ως αποτέλεσμα, ήταν πολύ πιο εύκολο για την κυβέρνηση της Ισλανδίας να αναλάβει την κυριότητα του προγράμματος του ΔΝΤ για την χώρα, ξεκινώντας με καθαρή "πλάκα”, χαμηλά επίπεδα δημοσίου χρέους, μαζικά μειωμένο εξωτερικό χρέος και μια χαμηλή πραγματική συναλλαγματική ισοτιμία. Η κυβέρνηση θα μπορούσε να εμφανίσει δημοσιονομικά ελλείμματα στα πρώτα χρόνια μετά από την κρίση και να αφήσει την χαμηλότερη ισοτιμία να μειώσει τις εισαγωγές και σταδιακά να αυξήσει τις εξαγωγές. Η μετάβαση εκτός κρίσης μέσω χαμηλότερων εισαγωγών και ανάπτυξη με στήριγμα τις εξαγωγές, ήταν σαφής.

Αντίθετα στην Ελλάδα, όλοι αυτοί οι παράγοντες ήταν αντεστραμμένοι: το αρχικό επίπεδο δημοσίου χρέους ήταν τόσο υψηλό, το χρέος δεν είχε αναδιαρθρωθεί μέχρι το 2012, και τότε μόνο μερικώς, και η μείωση της πραγματικής ισοτιμίας περιλάμβανε χρόνια λιτότητας και υψηλής ανεργίας. Η ανάληψη της κυριότητας του προγράμματος του ΔΝΤ στην Ελλάδα ήταν ως εκ τούτου πολύ πιο δύσκολη. Διεξήχθησαν εκλογές τέσσερις φορές από το 2009, το δεύτερο πρόγραμμα δεν ολοκληρώθηκε ποτέ και επιβλήθηκαν capital controls τον Ιούνιο του 2015.

Εμπειρικά στοιχεία δείχνουν ότι ελλείψει κυριότητας, οι προϋποθέσεις και οι όροι δεν θα είχαν αποτέλεσμα. Όπως έδωσε έμφαση ο Drazen (2002): Εάν μια κυβέρνηση αντιτίθεται στις μεταρρυθμίσεις, θα προσπαθήσει να βρει άλλους τρόπους, έτσι ώστε το πρόγραμμα θα αποτύχει. Η ατελής παρατήρηση σε συνδυασμό με πολλαπλές πιθανές αιτίες για την αποτυχία, σημαίνει ότι η αιτία της αποτυχίας είναι δύσκολο να εντοπιστεί.

Οι Έλληνες πολιτικοί είχαν μια διφορούμενη στάση έναντι της κυριότητας του προγράμματος ανάλογα με το εάν το κοινό τους ήταν η εκλογική περιφέρεια ή οι ξένοι πιστωτές.Φαίνεται ότι οι Έλληνες πολιτικοί θεώρησαν ότι υπάρχει ένα παζάρι μεταξύ της κυριότητας και του πολιτικού κόστους της προσαρμογής. Η κυριότητα υποδηλώνει αποδοχή των συνεπειών και έτσι θα έπρεπε να αποφευχθεί. Από την άλλη πλευρά, προκειμένου να διαπραγματευτεί μια επιτυχημένη συμφωνία που θα βελτιώσει την πιθανότητα επιτυχίας του προγράμματος (π.χ. αναδιάρθρωση του χρέους), είναι απαραίτητο να πείσει τους ψηφοφόρους σε άλλες χώρες της ευρωζώνης ότι το πρόγραμμα έχει μια πραγματική ευκαιρία να πετύχει. Αυτό μπορεί να συμβεί εάν η ελληνική κυβέρνηση αναλάβει την κυριότητα. Ως εκ τούτου, η μικρή κυριότητα υποβάθμισε την αξιοπιστία των φορέων χάραξης πολιτικής, οδηγώντας στην επιβολή αυστηρότερων μέτρων, που με τη σειρά τους κατέστησαν την ανάληψη κυριότητας πιο δύσκολη. Αυτός ο φαύλος κύκλος οδήγησε σε ένα υφεσιακό πρόγραμμα, δημιουργώντας ζητήματα δημοκρατικής λογοδοσίας και αποτελώντας πηγή δυσαρέσκειας των πολιτών προς την Ευρώπη.

Το έλλειμμα κυριότητας από τις ελληνικές κυβερνήσεις, αποτυπώνεται στην επιτυχημένη υλοποίηση της "παρατηρήσιμης” δημοσιονομικής εξυγίανσης που αποτελεί μέρος του προγράμματος και στην αποτυχημένη εφαρμογή του μέρους με τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, ενώ η αντίθεση στρατηγική θα ήταν λιγότερο επώδυνη για την ανάπτυξη. Ομοίως, το αλληλοσυνδεόμενο έλλειμμα αξιοπιστίας αποτυπώνεται στο γεγονός ότι το πρώτο πρόγραμμα εστίαζε περισσότερο στην δημοσιονομική εξυγίανση παρά στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και η αρνητική επίδραση της ζήτησης ήταν άμεση ενώ η θετική επίδραση στην προσφορά καθυστέρησε σημαντικά. Η Ελλάδα προχώρησε σε μια πολύ μεγάλη μείωση του ελλείμματός της και σε μια ακόμη μεγαλύτερη μείωση του κυκλικά προσαρμοσμένου ελλείμματός της (κατά 16% του ΑΕΠ). Ωστόσο, το επίμονα μεγάλο θετικό κενό μεταξύ δημοσιονομικής προσπάθειας και δημοσιονομικού αποτελέσματος, είναι ενδεικτικό του ότι η τρόικα υποτίμησε την επίδραση της λιτότητας στην πραγματική οικονομία . Το γεγονός ότι η Ελλάδα έχει χαμηλό ποσοστό αποταμιεύσεων και έναν μικρού μεγέθους εξωτερικό τομέα, αυξάνει περαιτέρω την υφεσιακή επίδραση της δημοσιονομικής εξυγίανσης. Στο τέλος, όλοι αυτοί οι παράγοντες συνέβαλαν στην αποτυχία της οικονομικής προσαρμογής από το 2010, επομένως η απουσία κυριότητας στο μεσοδιάστημα πιθανώς οδήγησε σε υψηλότερο οικονομικό, όπως και πολιτικό, κόστος.

Καταληκτικές παρατηρήσεις

(Παραδόξως) Η Ελλάδα είναι πιο ευάλωτη σε κερδοσκοπικές επιθέσεις από ό,τι η Ισλανδία, από τη στιγμή που η χαμηλή κυριότητα του προγράμματος αναπόφευκτα έθεσε το ζήτημα του Grexit. Η "απειλή” του Grexit, που χρησιμοποιήθηκε πρώτη από την αντιπολίτευση στην Ελλάδα προκειμένου να κερδίσει πολιτική εξουσία και στην συνέχεια από την ελληνική κυβέρνηση προκειμένου να διαπραγματευτεί ένα άλλο πρόγραμμα προσαρμογής, είχε σημαντικές αυτοεκπληρούμενες ιδιότητες, με την παράταση της ύφεσης, ενώ παράλληλα καθιστούσε την "διάσωση” πιο ακριβή και ριψοκίνδυνη για όλους όσοι εμπλεκόταν. Υπό αυτό το πρίσμα, η πρόσφατη γερμανική στρατηγική της χρήσης του Grexit ως "απειλή” για την ελληνική κυβέρνηση για να εφαρμόσει το πρόγραμμα, είναι επικίνδυνη. Οι μεταρρυθμίσεις στην ευρωζώνη που θα περιορίσουν αυτή την προσδοκία (όπως ένα σχήμα εγγύησης καταθέσεων της ευρωζώνης), θα μειώσει το υφεσιακό κόστος του προγράμματος προσαρμογής, διευκολύνοντας έτσι την κυριότητα και τις προοπτικές επιτυχίας.

*Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο VoxEU.org, ένα policy portal που ιδρύθηκε από το Center for Economic Policy Research (CEPR)

Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ: http://www.voxeu.org/article/imf-programmes-greece-vs-iceland -

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ


Απόσπασμα από το βιβλίο σοκ του Ιγνατίου


Toυ Μιχάλη Ιγνατίου


Πριν από πέντε χρόνια, και συγκεκριμένα την Κυριακή 9 Μαίου του 2010, στις 10 π.μ. συγκεντρώθηκαν τα 24 μέλη του διοικητικού συμβουλίου του ΔΝΤ, στην κεντρική αίθουσα συνεδριάσεων, στον 12ο όροφο, στην Ουάσιγκτον.


Μοναδικό θέμα συζήτησης ήταν το πρόγραμμα χρηματοδότησης της Ελλάδας προκειμένου να αποφευχθεί, όπως είπαν, η χρεοκοπία της. Εκείνη τη μέρα υπήρχε διάχυτη ανησυχία τόσο μεταξύ των μελών του Δ.Σ. όσο και στη Γενική Διεύθυνση, και τα αρμόδια στελέχη του ΔΝΤ. Πραγματικά, η πρόταση των τελευταίων να εισηγηθούν την εκταμίευση ενός πρωτοφανούς μεγάλου δανείου προς την Ελλάδα (30 δις ευρώ) σε σχέση με την ποσόστωσή της (1 δις ευρώ) στα συνολικά κεφάλαια του ΔΝΤ είχε προκαλέσει την οργή των εκπροσώπων των αναδυόμενων χωρών στο Δ.Σ. Μέχρι τότε, το ΔΝΤ δεν είχε προχωρήσει ποτέ σε τόσο μεγάλο ποσοστό δανεισμού σε μία χώρα (30 φορές μεγαλύτερο από την ποσόστωση της Ελλάδας και μάλιστα αναπτυγμένης). Μόνο στην περίπτωση της Νότιας Κορέας, το 1997, το ποσοστό δανεισμού είχε φτάσει σε 19 φορές την ποσόστωση της στο ΔΝΤ.


Οι εκπρόσωποι, λοιπόν, των αναδυόμενων χωρών, και κυρίως της Βραζιλίας, είχαν προσέλθει στη συνάντηση του Δ.Σ., για να ασκήσουν σκληρή κριτική στη Γενική Διεύθυνση, στα στελέχη του ΔΝΤ και κυρίως στους εκπροσώπους των ευρωπαϊκών χωρών, που πίεζαν για έγκριση της πρότασης για χρηματοδότηση της Ελλάδας με ένα τόσο μεγάλο δάνειο. Την προηγούμενη μέρα, η Γενική Διεύθυνση και τα στελέχη του ΔΝΤ είχαν ανησυχήσει όταν πληροφορήθηκαν ότι εκπρόσωποι των αναδυόμενων χωρών θα έφερναν στην επιφάνεια και ένα άλλο πρόβλημα για να παρεμποδίσουν το δανεισμό της Ελλάδας από το ΔΝΤ.


Συγκεκριμένα με βάση το Καταστατικό του, το Ταμείο δεν μπορούσε μέχρι τότε να χρηματοδοτήσει μία χώρα αν οι εμπειρογνώμονές του δεν πιστοποιούσαν ότι το χρέος της χώρας αυτής ήταν βιώσιμο και μάλιστα με μεγάλη πιθανότητα. Στην περίπτωση της Ελλάδας οι εμπειρογνώμονες αρνήθηκαν να παρέχουν αυτή τη σχετική διαβεβαίωση, δηλαδή πίστευαν ότι η χώρα μας δεν θα μπορούσε να αποπληρώσει το χρέος της και επομένως υπήρχε μεγάλος κίνδυνος η Ελλάδα να μην μπορέσει να αποπληρώσει το δάνειο στο ΔΝΤ.


Λίγο μετά τις 10 π.μ. εισήλθε στην αίθουσα συνεδριάσεων ο αναπληρωτής γενικός διευθυντής του ΔΝΤ, Τζον Λίπσκι, ένας πανύψηλος Αμερικανός με μεγάλο μουστάκι που μοιάζει σαν Κρητικός, ο οποίος είχε μεγάλη εμπειρία τόσο στο ΔΝΤ όσο και στο ιδιωτικό χρηματοπιστωτικό τομέα, και ο οποίος θα προέδρευε της συνεδρίασης επειδή απουσίαζε στο εξωτερικό ο Στρος Καν. Ηδη είχαν καταλάβει τις θέσεις τους τα μέλη του Δ.Σ. καθώς και οι εμπειρογνώμονες του ΔΝΤ. Ιδιαίτερα ανήσυχος έδειξε ο νομικός σύμβουλος του ΔΝΤ, ΣινΧέιγκαν, ο οποίος θα έπρεπε μετά την έναρξη της συνεδρίασης να εξηγήσει στα μέλη του Δ.Σ. ότι ο δανεισμός της Ελλάδας ήταν σύννομος με βάση το Καταστατικό του Ταμείου. Ο προεδρεύων του έδωσε αμέσως το λόγο. Ο νομικός σύμβουλοςαναγκάστηκε να παραδεχθεί ότι οι εμπειρογνώμονες του ΔΝΤ δεν μπορούσαν να επιβεβαιώσουν ότι το χρέος της Ελλάδας ήταν βιώσιμο με μεγάλη πιθανότητα, και αυτό αντίκειται στο κανονισμό του Ταμείου. Ετσι υποστήριξε ότι προκειμένου να προχωρήσει το Δ.Σ. στην έγκριση του δανείου προς τη χώρα μας θα έπρεπε να τροποποιηθεί ο κανονισμός του ΔΝΤ ώστε ακόμα και αν το χρέος μίας χώρας δεν είναι βιώσιμο να μπορεί το Ταμείο να την χρηματοδοτήσει, σε περίπτωση που υπάρχει κίνδυνος επιμόλυνσης άλλων χωρών. Δηλαδή υποστηρίχθηκε ότι με τη μη χρηματοδότηση μίας χώρας από το Ταμείο και μάλιστα χώρας-μέλους της Ευρωζώνης, θα μπορούσε να οδηγήσει στην πτώχευση της. Το γεγονός αυτό μπορούσε να προκαλέσει αλυσιδωτές αρνητικές συνέπειες σε άλλες χώρες τόσο σε περιφερειακό επίπεδο, π.χ. η Ευρωζώνη, όσο και στην παγκόσμια οικονομία (π.χ. όπως με την χρηματοπιστωτική κρίση στις ΗΠΑ το 2007-2008). Ηταν μία απάτη και μία καραμπινάτη παραβίαση του Καταστατικού…


Αμέσως μετά την τοποθέτηση αυτή του νομικού συμβούλου του ΔΝΤ, πήρε το λόγο ο εκπρόσωπος της Βραζιλίας ΠάουλοΝοριέγκα Μπατίστα, ο οποίος βρήκε την ευκαιρία να κατατροπώσει τους Ευρωπαίους εκπροσώπους και τη Γενική Διεύθυνση του ΔΝΤ κατηγορώντας τους για άδικη και άνιση μεταχείριση των αναπτυσσόμενων χωρών προκειμένου να ικανοποιηθούν τα συμφέροντα των χωρών της Ευρωζώνης. Ειδικότερα στιγμάτισε το γεγονός ότι η ρύθμιση που πρότεινε στο Δ.Σ. ο νομικός σύμβουλος, που έγινε κατά μυστικό και αιφνιδιαστικό τρόπο, χωρίς προηγούμενη ενημέρωση και απόφαση του Δ.Σ., αποσκοπεί στο να σωθούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες και όχι η Ελλάδα (κάτι που υπογράμμισαν στη συνέχεια και οι εκπρόσωποι της Ελβετίας και του Ιράν).


Προέβλεψε επίσης την αποτυχία του Ελληνικού Προγράμματος επειδή περιλάμβανε σκληρά μέτρα λιτότητας που θα προκαλούσαν μεγάλη ύφεση, ανεργία και καταστροφή του παραγωγικού ιστού της χώρας. Για όλους αυτούς τους λόγους, υπήρχε μεγάλος κίνδυνος να πληγεί η αξιοπιστία του ΔΝΤ.


Το μεγάλο ρίσκο που αναλάμβανε το Ταμείο με τη χρηματοδότηση της Ελλάδας είχαν αποδεχθεί οι εμπειρογνώμονες του Ταμείου στην έκθεση τους προς τα μέλη του Δ.Σ. Μετά τον εκπρόσωπο της Βραζιλίας μίλησαν και άλλοι συνάδελφοί του αναδυομένων χωρών (της Ρωσίας, της Αργεντινής, κ.α.) και υποστήριξαν ότι έλειπε από το ελληνικό πρόγραμμα το βασικό στοιχείο της αναδιάρθρωση του χρέους και έτσι ο κίνδυνος αποτυχίας ήταν πολύ μεγάλος. Οι εμπειρογνώμονες του ΔΝΤ απάντησαν στην κριτική του ότι οι ίδιες οι ελληνικές αρχές απέκλεισαν το ενδεχόμενο αυτό. Το ένα τρίτο των εκπροσώπων του Δ.Σ. υπογράμμισαν ότι όλο το βάρος της επώδυνης αυτής προσπάθειας θα έπεφτε στις πλάτες των Ελλήνων ενώ άφηνε ανεπηρέαστους τους Ευρωπαίους πιστωτές.


Αλλοι εκπρόσωποι επισήμαναν ότι η επιτυχία του Προγράμματος θα εξαρτηθεί από την πιθανότητα επιστροφής της Ελλάδας σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης, ώστε να μπορέσει να αποπληρώσει τα τεράστια χρέη της.Ο εκπρόσωπος της Αργεντινής, που η χώρα του είχε πτωχεύσει το 2001 στα πλαίσια ενός αντίστοιχου προγράμματος του ΔΝΤ, βρήκε την ανέλπιστη ευκαιρία να επιχειρηματολογήσει κατά του ΔΝΤ και των πολιτικών του, οι οποίες –όπως είπε- οδηγούν σε χρεοκοπία, μεγάλη ύφεση και ανεργία. Επίσης ο εκπρόσωπος της Αυστραλίαςεξέφρασε και την άποψη ότι με το ελληνικό πρόγραμμα το ΔΝΤ επαναλαμβάνει το ίδιο λάθος που είχε κάνει όταν ξέσπασε η κρίση στη νοτιοανατολική Ασία το 1997-98 και συγκεκριμένα να επιβάλει αυστηρούς όρους για μεταρρυθμίσεις αγνοώντας τις αντιδράσεις της κοινωνίας.


Από την πλευρά τους, οι εκπρόσωποι των ευρωπαϊκών χωρών (κυρίως της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Ολλανδίας) διαβεβαίωσαν τα υπόλοιπα μέλη του Δ.Σ. ότι οι τράπεζες τους θα συνεχίσουν να υποστηρίζουν την Ελλάδα και θα διατηρούσαν τα ελληνικά ομόλογα που είχαν αγοράσει (κάτι όμως που δεν συνέβη στη συνέχεια διότι έσπευσαν να απαλλαγούν από ένα μεγάλο μέρος των ομολόγων αυτών για να περιορίσουν τις ζημιές τους από το ενδεχόμενο ενός κουρέματος τους, όπως συνέβη το 2012). Υποστήριξαν επίσης ότι η αλλαγή του Καταστατικού σχετικά με την βιωσιμότητα του χρέους θα αφορά όλες τις χώρες συμπεριλαμβανομένων και των αναδυόμενων χωρών. Η περίπτωση της Ελλάδας, όπως είπαν, άνοιξε δήθεν το δρόμο στη διεθνή κοινότητα να προλαμβάνει συστημικές κρίσεις όπως εκείνης της πτώχευσης τηςLehmanBrothers.


Οι εκπρόσωποι των μεγάλων δυνάμεων (ΗΠΑ και Κίνα) υποστήριξαν το πρόγραμμα για την Ελλάδα με το επιχείρημα ότι θα έπρεπε να αποφευχθεί η επιμόλυνση των οικονομιών άλλων χωρών από μία ενδεχόμενη πτώχευση της Ελλάδας. Στο ερώτημα πολλών εκπροσώπων του ΔΝΤ προς τα στελέχη του Ταμείου σχετικά με το πότε η Ελλάδα θα μπορούσε να επιστρέψει στις αγορές οι τελευταίοι απάντησαν σε ένα με δύο χρόνια και με την προϋπόθεση ότι η τελευταία θα εφαρμόσει πλήρως το πρόγραμμα προσαρμογής και η ελληνική κυβέρνηση θα αντιμετωπίσει τα ισχυρά συμφέροντα που παρεμποδίζουν τις μεταρρυθμίσεις καθώς και την πάταξη της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς.


Αρκετά μέλη του Δ.Σ., άσκησαν κριτική στους εμπειρογνώμονες του Ταμείου για τις υπεραισιόδοξες εκτιμήσεις τους σχετικά με τις οικονομικές εξελίξεις στην Ελλάδα μέχρι το 2020.(Είναι γνωστό ότι στη συνέχεια τα στελέχη του ΔΝΤ αναθεώρησαν πολλές φορές προς το χειρότερο τις προβλέψεις του για την ελληνική οικονομία).


Τελικά το πρόγραμμα χρηματοδότησης της Ελλάδας εγκρίθηκε ομόφωνα μετά από 1 ώρα και 20 λεπτά συνεδρίασης. Αλλά μία πικρή γεύση παρέμεινε στα μέλη του Δ.Σ. σχετικά με την πιθανότητα επιτυχίας του.


Το Πρόγραμμα αυτό ήταν εξ’ ορισμού καταδικασμένο να αποτύχει και να οδηγήσει την οικονομία της Ελλάδας στην καταστροφή. (Το ΑΕΠ μειώθηκε κατά 25%, η ανεργία αυξήθηκε στο 27%, οι μισθοί και οι συντάξεις μειώθηκαν κατά 30-40%, το χρέος αυξήθηκε από 129% του ΑΕΠ στο 179%). Τα κύρια αίτια της αποτυχίας ήταν:


1. Η κρίση χρέους αντιμετωπίστηκε ως μία κρίση ρευστότητας ενώ ήταν ξεκάθαρο από την αρχή ότι επρόκειτο για μία κρίση φερεγγυότητας. Επρόκειτο για την αδυναμία της Ελλάδας να αποπληρώσει το χρέος της επομένως έπρεπε να είχε γίνει από την αρχή αναδιάρθρωση του χρέους.


2. Οι Ευρωπαίοι εταίροι με το Ελληνικό Πρόγραμμα προσπάθησαν να προστατεύσουν περισσότερο τις τράπεζες τους και λιγότερο την Ελλάδα.


3. Η βίαιη δημοσιονομική προσαρμογή και οι μεγάλες μειώσεις μισθών και συντάξεων προκάλεσανμία άνευ προηγουμένου ύφεση που μπορεί να συγκριθεί μόνο με εκείνη που έπληξε την αμερικανική οικονομία κατά τη διάρκεια της μεγάλης κρίσης το 1929-1933.


4. Το Πρόγραμμα δεν συνοδεύτηκε από ένα νέο γενναίο πακέτο επενδύσεων με χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Ενωση ώστε να αντισταθμιστούν ως ένα βαθμό οι υφεσιακές του συνέπειες ούτε όμως και με ένα πρόγραμμα άμεσης αντιμετώπισης της ανθρωπιστικής κρίσης.


Πέντε χρόνια μετά από εκείνη την ημέρα, η Ελλάδα βρίσκεται στο έσχατο σημείο εξαθλίωσης. 
Είναι μία καταστρεμένη χώρα.Το «πακέτο σωτηρίας», που εγκρίθηκε εκείνη την Κυριακή, αποδείχθηκε συνταγή για την καταστροφή της Ελλάδας. Χωρίς αναδιάρθρωση το τέλος ήταν κοντά…

Τρόικα: Ο Δρόμος προς την Καταστροφή.

Χωρίς αναδιάρθρωση το τέλος ήταν κοντά…

Την Πέμπτη 11 Ιουνίου 2015 θα κυκλοφορήσει το βιβλίο του ανταποκριτή του «Εθνους» και τουMega στην Ουάσιγκτον, με τίτλο «Τρόικα: Ο δρόμος προς την καταστροφή – Η «διάσωση» της Ελλάδας μέσα από έγγραφα του ΔΝΤ, των Αμερικανών και της Κομισιόν, και οι τραγικές ευθύνες των Ελλήνων πολιτικών».
 Ο ανταποκριτής μας συνομίλησε με 139 αξιωματούχους, πολιτικούς και διπλωμάτες, οι οποίοι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχουν αναμειχθεί στο λεγόμενο «Ελληνικό Πρόγραμμα».-

Άρθρο-φωτιά από την Daily Telegraph: η αξιοπιστία και η μελλοντική επιβίωση του ΔΝΤ διακυβεύονται-Η αποστολή του ΔΝΤ είναι να σώζει τις χώρες.

Άρθρο-φωτιά από την Daily Telegraph: Το ΔΝΤ πρόδωσε την αποστολή του στην Ελλάδα



Την άποψη ότι το ΔΝΤ βρίσκεται σε δεινή θέση και ότι ίδια η αξιοπιστία και η μελλοντική επιβίωση του ΔΝΤ διακυβεύονται, γράφει σε άρθρο του ο δημοσιογράφος της Daily Telegraph.

Με τίτλο «Το ΔΝΤ πρόδωσε την αποστολή του στην Ελλάδα, αιχμάλωτο στους πιστωτές της ΟΝΕ» και υπότιτλο «Το προπατορικό αμάρτημα του ΔΝΤ στην Ελλάδα ήταν το ότι άφησε τον Ντομινίκ Στρος Καν να επιβληθεί στον οργανισμό για να σώσει τις ευρωπαϊκές τράπεζες και το ευρώ όταν ξέσπασε η κρίση, καταδικάζοντας σε καταστροφή την Ελλάδα» η βρετανική εφημερίδα Daily Telegraph φιλοξενεί σήμερα άρθρο του δημοσιογράφου της, Αμπρόζ Ίβανς-Πρίτσαρντ.

«Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο βρίσκεται σε δεινή θέση. Η κατάσταση έχει φθάσει σε τέτοιο σημείο στην Ελλάδα, όπου η ίδια η αξιοπιστία και η μελλοντική επιβίωση του ΔΝΤ διακυβεύονται» ξεκινά το άρθρο του ο δημοσιογράφος.

«Οι Έλληνες δεν αρνούνται να πληρώσουν τη δόση ύψους 300 εκατ. ευρώ προς το ΔΝΤ επειδή τους τελείωσαν τα χρήματα, παρότι σύντομα θα συμβεί αυτό. Πέντε πρωταγωνιστές της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ που συναντήθηκαν στο Μέγαρο Μαξίμου χθες (το βράδυ της Πέμπτης) έλαβαν μία εν ψυχρώ, υπολογισμένη και προσεκτικά μελετημένη απόφαση να μην πληρώσουν. Γνώριζαν ακριβώς τι έκαναν. Η επικεφαλής του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ αιφνιδιάστηκε. Αξιωματούχοι στην Ουάσινγκτον εξεπλάγησαν» σχολιάζει ο δημοσιογράφος.

«Οι ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ γνωστοποιούν ότι είναι τόσο ενοχλημένοι και με τόσο έντονο το αίσθημα της αδικίας, ώστε ενδεχομένως να αθετήσουν την αποπληρωμή των δόσεων στο ΔΝΤ στις 30 Ιουνίου. Κάνοντας κάτι τέτοιο θα φέρουν τον Οργανισμό στη δεινή θέση να κληθεί να εξηγήσει στις 188 χώρες μέλη του γιατί έχασε τόσο απερίσκεπτα τα χρήματά τους…».

«Οι Έλληνες κατηγορούν το ΔΝΤ ότι συμφώνησε σε ένα καθεστώς επιβεβλημένης λιτότητας από την ΟΝΕ, το οποίο παραβιάζει τον ίδιο τον κανονισμό του ΔΝΤ και βρίσκεται σε απόλυτη αντίθεση με την πενταετή ανάλυση του εξαιρετικού ερευνητικού του τμήματος και του επικεφαλής οικονομολόγου του Ολιβέ Μπλανσάρ…».

«Ο άνθρωπος του ΔΝΤ στην Αθήνα, Πολ Τόμσεν, έχει πιέσει για την εφαρμογή του προγράμματος λιτότητας με ένα ύποπτο πάθος, το οποίο σοκάρει ακόμη και τους αξιωματούχους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, οι οποίοι -συγκριτικά- είναι «γατάκια». Αυτό θα ήταν (κατά κάποιον τρόπο) δικαιολογημένο ανήταν διαθέσιμη η άλλη πλευρά της συνηθισμένης διαπραγμάτευσης του ΔΝΤ: απομείωση του χρέους και υποτίμηση.

Έτσι συνήθως λειτουργούν τα προγράμματα του ΔΝΤ: επιβάλλουν αυστηρές μεταρρυθμίσεις, αλλά ταυτόχρονα ξεχνούν το χρέος και αποκαθιστούν τις καταρρακωμένες χώρες στην εξωτερική βιωσιμότητα. Είναι μία πολύ επιτυχημένη συνταγή…», γράφει ο Βρετανός δημοσιογράφος επισημαίνοντας ότι η πρακτική αυτή δεν εφαρμόστηκε από το ΔΝΤ στην περίπτωση της Ελλάδας.

«Το προπατορικό αμάρτημα του ΔΝΤ στην Ελλάδα είναι ότι επέτρεψε στον αστό, Παριζιάνο Ντομινίκ Στρος-Καν να επιβληθεί στον οργανισμό για να στηρίξει την νομισματική ένωση της Ευρώπης και το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα όταν ξέσπασε η κρίση το 2010».

«Η αποστολή του ΔΝΤ είναι να σώζει τις χώρες. ‘Οχι τα νομίσματα ή τις τράπεζες και στα σίγουρα δεν θα πρέπει να κάνει βρωμοδουλειές για μία πλούσια νομισματική ένωση, η οποία είναι απολύτως ικανή να τα βγάλει μόνη της πέρα με τις υποθέσεις της αλλά αρνείται να το πράξει για πολιτικούς λόγους». «Σαφώς ήταν δύσκολη η συγκυρία τον Μάιο του 2010. Η ευρωζώνη κλυδωνιζόταν ανεξέλεγκτα» σημειώνει ο δημοσιογράφος.

«Ωστόσο, διαρροές από τις συναντήσεις του ΔΝΤ αποκάλυψαν ότι όλα τα μέλη των αναδυόμενων οικονομιών (και η Ελβετία) ήταν αντίθετα με τους όρους του πρώτου δανείου βοήθειας προς την Ελλάδα. Διαμαρτυρήθηκαν ότι σχεδιάστηκε (το πακέτο) για να σώσει το ευρώ και όχι την Ελλάδα». «Η αναδιάρθρωση του χρέους έπρεπε να βρίσκεται στο τραπέζι» λέει ο εκπρόσωπος της Βραζιλίας στο ΔΝΤ.

«Το ΔΝΤ θα πρέπει να είναι προσεκτικό. Έχει γίνει η επιτομή της κακοδιοίκησης» επισημαίνει ο αρθρογράφος και συνεχίζει: «Ο Οργανισμός έχει επιτακτική ανάγκη για μεταρρυθμίσεις».

«Η μαχητική κυβέρνηση της Ελλάδας οδηγεί τα πράγματα σε κρίσιμο σημείο για έναν οργανισμό που έχει ήδη προβλήματα, αλλά διαθέτει και εξαιρετικό προσωπικό κι αξίζει ακόμη να σωθεί. Η κυρία Λαγκάρντ θα πρέπει να σταματήσει να παίζει τον ρόλο ενός διπλωμάτη.

Θα πρέπει να βγάλει το ευρωπαϊκό της καπέλο και αντ΄αυτού να αρχίσει να μιλάει για λογαριασμό του Οργανισμού, του οποίου ηγείται και για τον κόσμο. Θα πρέπει να αντιμετωπίσει τους πιστωτές της ΟΝΕ κατά μέτωπον και δημοσίως. Θα πρέπει να τους πει, ωμά, ότι φέρουν το ίδιο μερίδιο ευθύνης για το σημερινό αδιέξοδο. Θα πρέπει να τους καταστήσει σαφές ότι η Ελλάδα χρειάζεται σαρωτική ελάφρυνση του χρέους …και ότι η άρνηση των πιστωτών να αντιμετωπίσουν αυτό το βασικό γεγονός είναι αυτή τη στιγμή το κυριότερο εμπόδιο για μία λύση…».

-7imeres/gr

Έρευνα του ΔΝΤ για την αποτυχία του ελληνικού μνημονίου.

Καταθέτουν πρώην πρωθυπουργοί και υπουργοί Οικονομικών
HuffPost Greece | Newsroom







Στο μικροσκόπιο του ΔΝΤ μπαίνει το ελληνικό πρόγραμμα διάσωσης και η εφαρμογή του κατά την περίοδο 2010-2012 με την επικεφαλής του, Κριστίν Λαγκάρντ να έχει δώσει εντολή για τη διενέργεια έρευνας προκειμένου να διαπιστωθεί γιατί σημειώθηκε αποτυχία στην περίπτωση της Ελλάδας σε αντίθεση με τα προγράμματα άλλων χωρών.

Την έρευνα έχει αναλάβει ανεξάρτητη επιτροπή και σύμφωνα με δημοσίευμα τη εφημερίδας Real News έχουν ήδη καταθέσει ο πρώην πρωθυπουργός, Λουκάς Παπαδήμος αλλά και η εκπρόσωπος της Ελλάδας στο ΔΝΤ, Μιράντα Ξαφά.

Το επόμενο διάστημα αναμένεται να ζητηθεί να προσέλθουν ενώπιον της επιτροπής για κατάθεση, ο πρώην υπουργός Οικονομικών, Γιώργος Παπακωνσταντίνου και ο νυν επικεφαλής της Τράπεζας της Ελλάδος αλλά και επίσης πρώην ΥΠΟΙΚ, Γιάννης Στουρνάρας, ο πρώην πρόεδρος του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων, Πάνος Τσακλόγλρου καθώς και άλλα πολιτικά πρόσωπα, οικονομολόγοι, καθηγητές, τραπεζίτες κα.

Στον κ.Παπαδήμο και την κ.Ξαφά, δόθηκε η δυνατότητα να αναπτύξουν μέσα σε δύο ώρες τις απόψεις τους και να επιχειρηματολογήσουν επί του ελληνικού προγράμματος διάσωσης ενώ τους δόθηκε και η ευκαιρία να διατυπώσουν τα λάθη και τις παραλήψεις που οδήγησαν στην αποτυχία του.

Εκτεθειμένος ο Τόμσεν;

Πάντως, το ευρωπαϊκό τμήμα του ΔΝΤ φαίνεται να αντιδρά έντονα στο έργο αυτής της επιτροπής, υποστηρίζοντας πως αφού το πρόγραμμα δεν έχει ολοκληρωθεί δεν μπορεί και να αξιολογηθεί. Ανάλογες θέσεις διατυπώνουν επίσης η ΕΚΤ και η Κομισιόν.

Ωστόσο η αντίδραση ενός του Ταμείου εκτιμάται πως έχει να κάνει με την εκτίμηση πως θα μπει στο στόχαστρο ο Πόουλ Τόμσεν- ως εμπνευστής του ελληνικού προγράμματος και επικεφαλής του ευρωπαϊκού τμήματος του ΔΝΤ- καθώς ο ρόλος του ήταν καταλυτικός ίσως και μοιραίος για την Ελλάδα.

Γι αυτό μάλιστα, αποφασίστηκε η έρευνα να συμπεριλάβει και τα προγράμματα της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας αλλά και αυτό της στήριξης προς την Ισπανία.
Σημειώνεται πως η έρευνα θα βασιστεί και σε απόρρητα έγγραφα του ΔΝΤ καθώς και σε συνεντεύξεις αξιωματούχων της Κομισιόν και της ΕΚΤ αλλά και χωρών της Ευρωζώνης. Αναμένεται να έχει ολοκληρωθεί περί τα τέλη του 2015.

Πηγή:Real News
.