Σώτη : Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ είναι εμφανώς ασταθή

ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

Σώτη Τριανταφύλλου: Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ είναι εμφανώς ασταθή, νευρωτικά, εν εξάλλω καταστάσει

-A+A

Με τίτλο «Ο,τι να'ναι» η γνωστή συγγραφέας Σώτη Τριανταφύλλου

 καταγράφει την πολιτική επικαιρότητα και περιγράφει τις πρώτες 

ημέρες της νέας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.

Το άρθρο της είναι από το athnesvoice:
Δανείζομαι τον τίτλο από μια ραδιοφωνική εκπομπή που με κάνει να γελάω κάθε πρωί. 

Την έχω ανάγκη αυτή την εκπομπή: τα τελευταία χρόνια γελάω όλο και σπανιότερα, ενώ όλο και 

συχνότερα με καταλαμβάνει κλαυσίγελος. Λίγες μέρες πριν από τις εκλογές, μιλάω με φίλους και

 γνωστούς (ζήτω τα πακέτα των δωρεάν υπεραστικών κλήσεων) – με πολλούς φίλους και 

πολλούς γνωστούς. 

Επαναλαμβάνουμε τα ίδια και τα ίδια: αχ, βαχ, τι θα ψηφίσουμε, τι θα απογίνουμε. 

Αν και δεν διαθέτω επιστημονικώς έγκυρο στατιστικό δείγμα, καταγράφω την εντύπωσή μου: 

νομίζω πως έχουμε τρελαθεί. Ή ήμασταν ανέκαθεν τρελοί και δεν το είχα συνειδητοποιήσει. 

Γι’ αυτό γελούσα σαν χαζή ενώ τώρα δεν γελάω.
Πρώτο θέμα: πολλοί από τους συνομιλητές μου έχουν επιφυλάξεις για τα όρια της ελευθερίας 

του λόγου ή δεν ξέρουν τι σημαίνει το κεκτημένο αυτό δικαίωμα. Η υπόθεση Charlie-Hebdo έχει

 γίνει μια ακόμα ευκαιρία όχι μόνον για να διατυπωθούν οι κουρασμένες και κουραστικές ιδέες 

περί καθολικής ενοχής της Δύσης, αλλά και οι συνωμοσιολογικές περί σιωνιστικού δακτύλου. 

Ακούω λοιπόν, από κατά τα άλλα σοβαρούς ανθρώπους, εξωφρενικές θεωρίες για το Χαλιφάτο

 και το πόσο «νεωτερικό» είναι: πόσο έχει τα δίκια του, πόσο έξυπνα χρησιμοποιεί την τεχνολογία

· καλά να πάθουμε εμείς οι κακοί άνθρωποι στη Δύση. 

Επαναλαμβάνεται η φιλολογία της 11ης Σεπτεμβρίου: ας προσέχαμε! 

Στο μεταξύ, στη Σαουδική Αραβία αποκεφαλίζουν γυναίκες καταμεσής στο δρόμο – το ζήτημα 

περνάει στα ψιλά. Για όλα φταίνε οι ΗΠΑ, η ΕΕ και η Μοσάντ.
Δεύτερο θέμα: πρέπει να δώσουμε στον ΣΥΡΙΖΑ μια ευκαιρία. 

Τι είδους ευκαιρία; Ευκαιρία να γίνουμε μπανανία; Παρακολουθώ με κρυφή ελπίδα τις δηλώσεις

 και τις απαντήσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ για να εντοπίσω τη σωφροσύνη και την εξυπνάδα που 

απαιτούνται ώστε να δικαιολογηθεί αυτή η ευκαιρία. Προς το παρόν, δεν τα καταφέρνω: ο ΣΥΡΙΖΑ

 μου φαίνεται ένα σύμφυρμα –μια σαλάτα– από θεοπάλαβες ιδέες που εκφράζονται χονδροειδώς

 και θορυβωδώς. Επιπλέον, πολλά από τα στελέχη του είναι εμφανώς ασταθή, νευρωτικά, 

εν εξάλλω καταστάσει.
Και σαν να μη φτάνει αυτό, η προοπτική της εξουσίας τούς έχει προκαλέσει ένα είδος μέθης με 

αποτέλεσμα συγκεχυμένο λόγο, υπερβολικό κέφι, ψεύτικη σιγουριά, άρση των αναστολών που 

υπαγορεύουν οι κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς. Λένε ό,τι να ’ναι.
Ο ΣΥΡΙΖΑ διακατέχεται από απωθημένο εξουσίας. 

Επιδεικνύει τη συμπλεγματική συμπεριφορά του loser που δεν ανέβηκε ποτέ ψηλά στην κοινωνική

 κλίμακα με αποτέλεσμα να κακολογεί αυτή την κλίμακα και να θέλει να την καταστρέψει. 

Κι όμως ούτε αυτό είναι δίκαιο: ο ΣΥΡΙΖΑ εκπροσωπεί το αριστερό κατεστημένο και το αριστερό 

παρακράτος – αντίθετα από όσα διατείνεται, αποτελεί μέρος της εξουσίας και έχει συμμετάσχει 

σε όλες τις φρικαλεότητες που έχουν συμβεί στην Ελλάδα. Παρότι πολλοί φίλοι συμφωνούν ότι ο

 Αλέξης Τσίπρας και το κόμμα του δεν ξέρουν τι τους γίνεται, διατελούντες στην προαναφερθείσα

 κατάσταση μέθης, επιμένουν ότι θα είναι ωραίο να αποκτήσουμε μια αριστερή κυβέρνηση. 

Αυτό μου θυμίζει μια παλιά πλάνη: όλες οι εμπειρίες είναι χρήσιμες.
Αλλά δεν είναι. Είναι «χρήσιμη» η εμπειρία μιας αρρώστιας που μας αφήνει ανάπηρους;

 Είναι χρήσιμη η τοξικομανία, ο αλκοολισμός, τα ατυχήματα, το να κάνεις και να λες βλακείες; 

Όχι δεν είναι. Γιατί να είναι χρήσιμη μια ευκαιρία σε κόμμα που πάσχει από τρέλα του μεγαλείου

 και που, επιπλέον, μοιάζει με ανάσταση νεκρών; Πολλοί φίλοι είναι ενθουσιασμένοι από αυτή την

 τρέλα του μεγαλείου, ενώ άλλοι δηλώνουν ότι τους φαίνεται «σοβαρότερο» και 

«συμπαθητικότερο» το άλλο αριστερό κόμμα, το ΚΚΕ. Ο κ. Κουτσούμπας ποζάρει μπροστά 

στη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια (μια φασιστοειδή έκδοση για την οποία είναι υπερήφανος) και στην

 προτομή του Λένιν: τι σοβαρό και συμπαθητικό υπάρχει; Αντιθέτως, ακούω πρωτόγονες 

αναλύσεις (μπουρδολογία), κοινωνικές περιγραφές 190υ αιώνα, προσωπολατρία, δογματισμό,

 απομονωτισμό, μεσιανισμό. Πάντως, ένας αγαπημένος μου εξάδελφος, που είναι πιο φιλελεύθερος ακόμα κι από μένα (αλλά δεν το συνειδητοποιεί), σχεδιάζει να ψηφίσει ΚΚΕ «για χάρη του θείου μας του Νίκου που σκοτώθηκε στον εμφύλιο» – τον οποίον, σπεύδω να προσθέσω, καθάρισε ο Νίκος Ζαχαριάδης. True story.
Αυτά είναι τα πολιτικά μας κριτήρια. Πολλοί ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ επειδή «δεν θα κάνει όσα 

εξαγγέλλει», άλλοι διότι θα καταργήσει τον ΕΝΦΙΑ, άλλοι διότι θα ανοίξει τον δρόμο για τον 

σοσιαλισμό σε ολόκληρη την Ευρώπη. (Να τη η τρέλα του μεγαλείου: από τον ΣΥΡΙΖΑ θα αρχίσει

 η διεθνής επανάσταση· θα βοηθήσουν λιγουλάκι και οι Podemos). Μερικοί διστάζουν με 

παράδοξο τρόπο ανάμεσα στο Ποτάμι και στον ΣΥΡΙΖΑ, άλλοι δεν ενημερώνονται για τίποτα και 

δεν έχουν την παραμικρή ιδέα για τα κόμματα, τα πρόσωπα και για τη δεινή κατάσταση στην οποία

 βρισκόμαστε. Αυτή η τελευταία κατηγορία πολιτών δηλώνει ότι «παθαίνει κατάθλιψη» ακούγοντας

 ειδήσεις. Προς θεού, μη στενοχωρηθούν οι καλομαθημένες γενιές... Οι οποίες πιστεύουν στην

 ιδεολογική συνέπεια – θα ψηφίσουν ό,τι ψήφιζαν το 1980: αυτή η συμπεριφορά αυτόματου 

πιλότου θεωρείται ηθικώς ορθή. Τέλος, δεν λείπουν οι φίλοι που θεωρούν ότι ο Γιώργος 

Παπανδρέου έχει «όραμα» και ότι χρειάζεται τη στήριξή μας. Ισχυρίζονται ότι πρόκειται για

 αδικημένο, για παρεξηγημένο πρόσωπο – αλλά, δεν ξέρω, δεν απαντώ.
Το τρίτο ζήτημα που συζητάμε είναι τι πάθαμε από το 2009. Οι περισσότεροι φτωχύναμε – 

ωστόσο, πολλοί παραπονιούνται για πράγματα που δεν σηκώνουν παράπονα: διότι 

περικόπηκαν συντάξεις που δεν έπρεπε να παίρνουν, διότι μειώθηκαν έσοδα από περιουσίες 

που υπερβαίνουν τη λογική (γιατί κάποιος να διαθέτει π.χ. δεκαέξι ακίνητα; Γιατί να είναι ραντιέρης

 και να μην κάνει τίποτα ολημερίς;) ή διότι καταργήθηκαν γελοία επιδόματα. 

Οι βολεμένοι διαμαρτύρονται περισσότερο από όσους ζουν επισφαλώς. 

Και συχνά, σε αυτές τις συζητήσεις αποκαλύπτονται τρόποι ζωής, τρόποι σκέψης, τρόποι 

συμπεριφοράς απαράδεκτοι για σύγχρονες κοινωνίες. Αν κάνουμε, για παράδειγμα, έναν 

απολογισμό του πώς εμείς οι δημοσιογράφοι διαχειριστήκαμε το ασφαλιστικό μας ταμείο, 

πώς το εκμεταλλευτήκαμε, πώς το απομυζήσαμε, βγαίνει στην επιφάνεια αυτό το «ό,τι να ’ναι» –

 ο παραλογισμός και ο εγωκεντρισμός τους οποίους ενθαρρύνουν οι λαϊκιστές.
Από τις συζητήσεις βγάζω τα εξής συμπεράσματα: οι άνθρωποι πιστεύουν ότι το χρήμα 

πέφτει, σαν μάννα, από τον ουρανό· ότι η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει· ότι η Ευρώπη μάς έβλαψε

 και εξακολουθεί να μας υπονομεύει (αλλά αφού η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει θα τους δείξουμε

 εμείς!)· ότι η δεξιά είναι ηγεμονική δύναμη εν αντιθέσει προς την αριστερά που στενάζει κάτω από

 τη δυναστευτική της εξουσία· ότι σκοτεινές δυνάμεις εξυφαίνουν περίπλοκες και φονικές

 μηχανορραφίες εναντίον των λαϊκών τάξεων· ότι η ευρωπαϊκή δημοκρατία είναι, στην πραγματικότητα, δικτατορία· ότι είμαστε θύματα των πολυεθνικών και δεν έχουμε καμία ευθύνη· ότι το σπουδαιότερο πράγμα στον κόσμο είναι η τσέπη μας.

 -Πηγή: Σώτη Τριανταφύλλου: 

Πενταετές δάνειο 2 εκατ. ευρώ από τη Eurobank, έλαβε η ΓΕΒΚΑ

Μακροπρόθεσμο δάνειο πενταετούς διάρκειας, ύψους 2 εκατ. ευρώ, που προέρχεται από το Ελληνικό Επενδυτικό Ταμείο, υπέγραψε και έλαβε σήμερα από την Eurobank η Γενική Εμπορίου & Βιομηχανίας Α.Ε., με σκοπό την ενίσχυση του κεφαλαίου κίνησης.

Το Ελληνικό Επενδυτικό Ταμείο χρηματοδοτείται κατά 50% από πόρους του γερµανικού δηµοσίου, υπό την διαχείριση της γερµανικής αναπτυξιακής τράπεζας µε την επωνυµία «Kreditanstalt für Wiedraufbau» και κατά 50% από πόρους του ελληνικού δηµοσίου, υπό τη διαχείριση της ανώνυµης εταιρείας µε την επωνυµία Εθνικό Ταµείο Επιχειρηματικότητας και Ανάπτυξης Α.Ε.

.

-dEALNEWS

.

Το μαχαίρι στο λαιμό της Ελλάδας έβαλε το Euroworking Group την Πέμπτη - ο κ. Βαρουφάκης θα επιμένει μέχρι τέλους

Κύκλοι Υπουργείου Οικονομικών: Οι δανειστές βάζουν το μαχαίρι στο λαιμό της Ελλάδας

.

Το μαχαίρι στο λαιμό της Ελλάδας έβαλε το Euroworking Group την Πέμπτη ζητώντας παράταση και υπογραφή του υφιστάμενου προγράμματος, κάτι που θα επισημοποιηθεί στις 16 Φεβρουαρίου στο επόμενο Eurogroup, υποστηρίζουν κύκλοι του υπουργείου Οικονομικών.

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές στο EuroGroup ακόμη και χώρες φιλικά προσκείμενες στην Ελλάδα ήταν διστακτικές και φοβήθηκαν, με αποτέλεσμα να μην είχαμε καμία στήριξη από κυβερνήσεις.

Παρ' όλα αυτά, οι ίδιοι κύκλοι επισημαίνουν ότι ο κ. Βαρουφάκης θα επιμένει μέχρι τέλους, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι:

«Δεν υπογράφουμε το πρόγραμμα, δεν γίνεται να υπογράψουμε, είναι ξεφτίλα, θα πέσει η κυβέρνηση. Θα υποστούμε όποιες συνέπειες και εκείνοι αντιστοίχως» τονίζοντας παράλληλα ότι «το πρόγραμμα είναι πράξη υποταγής».

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι ίδιοι παράγοντες επισήμαναν ότι «Ακόμη και η προηγούμενη κυβέρνηση αντιστάθηκε επί οκτώ μήνες σε μεταρρυθμίσεις που θα είχαν διαλύσει την κοινωνική ασφάλιση παρά τα τρωτά της σημεία».

Αναφορικά με την στάση που θα κρατήσει η ελληνική κυβέρνηση επισήμαναν ότι «Θα έχουμε νέα πρόταση που θα την φτιάξουμε στο κυβερνητικό συμβούλιο. Θα έχουμε έτοιμο το φάκελο στο Eurogroup».

Στόχος, όπως είπαν είναι η χρηματοδότηση-γέφυρα αλλά βάσει προγράμματος που θα συμφωνήσουμε εμείς και η ορολογία δεν έχει σημασία. Το σημαντικό όπως τόνισαν είναι «Όχι νέο δάνειο και παραμονή στην ευρωζώνη».

-   Ηuffinghtonpost.gr

.

.

Η κυβέρνηση, τουλάχιστον σε επίπεδο επικοινωνίας, παίρνει άριστα

Nίκος Φελνίκος

.

Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΚΕΡΔΙΣΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΑΧΗ ΜΕ ΤΗΝ ΜΕΡΚΕΛ, ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΣΕΙ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ...

Αναμφίβολα, η κυβέρνηση, τουλάχιστον σε επίπεδο επικοινωνίας, παίρνει άριστα. Μόνον κάποιος κακόβουλος δεν θα το παραδεχθεί. 

Δεν έχουν συμπληρωθεί καν δέκα ημέρες από τη στιγμή που ορκίστηκε και νομίζεις ότι έχουν αλλάξει τα πάντα στη χώρα. 

Ό,τι ζούμε χωρίς μνημόνια, τρόϊκες, δανεικά, με τη δυνατότητα να ορίζουμε εμείς και μόνον εμείς τι θα γίνει στα εργασιακά, στις ιδιωτικοποιήσεις, στο δημόσιο, σε όλα αυτά τέλος πάντων που μέχρι και πριν τις εκλογές έπρεπε να πάρουμε την έγκριση των δανειστών και εταίρων μας, ακόμη και για τη ζωή μας. Τα μάτια όλου του κόσμου και όχι μόνον της Ευρώπης είναι στραμμένα στην Ελλάδα. Όλοι δηλώνουν για το τι πρέπει να γίνει ή δεν μπορεί να γίνει με το χρέος της.

  Ακόμη και ο Ομπάμα απεφάνθη ότι δεν μπορεί να στύβουμε τους λαούς με τη λιτότητα.

Εκεί που μέχρι σήμερα οι Έλληνες ήμασταν οι τεμπέληδες, οι απείθαρχοι, οι ζήτουλες, ένα από τα "γουρούνια" της ευρωζώνης αίφνης γίναμε ένας λαός που πρέπει να του δοθεί η ευκαιρία να ανασάνει. Από δεδομένοι στη σκακιέρα γίναμε απρόβλεπτοι. Η εικόνα της συμμόρφωσης που εκπέμπαμε αντικαταστάθηκε από αυτή της διεκδίκησης. Από χώρα "ειδικού χειρισμού" και προβληματική, που οι άλλοι την αποφεύγουν για να μην κολλήσουν κι αυτοί την ...ασθένεια, γίναμε, σε μια βδομάδα, χώρα που οι άλλοι θέλουν οπωσδήποτε να μιλήσουν μαζί της και να διερευνήσουν αν και τι είδους συμμαχία θα μπορούσαν να συνάψουν.

Μετά τον Αλέξη Τσίπρα διεθνής σταρ της πολιτικής και όχι μόνον γίνεται και ο υπουργός Οικονομικών Γιάννης Βαρουφάκης -ειδικά αυτός έχει μεγαλύτερη πέραση και από τον πρωθυπουργό. Πλέον, "εξαγώγιμο" είδος μας δεν είναι μόνον το οικονομικό πρόβλημα, αλλά και τα πολιτικά μας πρόσωπα. Όλοι συζητούν γι' αυτά, όλοι τα σχολιάζουν, σε όλους κεντρίζουν το ενδιαφέρον. Εν τινι τρόπω γινόμαστε ένα είδος πολιτικής μόδας σ' ένα κόσμο που έχει βαρεθεί τους πολιτικούς γραφειοκράτες τα γκρι κουστούμια της εξουσίας και τον καθωσπρεπισμό. Από το καλάθι με τα αζήτητα που μας είχαν πετάξει μας τοποθετούν ξανά στα ράφια της βιτρίνας. Και μόνον γι' αυτή την αλλαγή σκηνικού θα πρέπει να βάλουμε άριστα στην κυβέρνηση Τσίπρα.

Όμως όλα αυτά είναι, προσώρας τουλάχιστον, επικοινωνία. Σίγουρα η επικοινωνία είναι βασικό κομμάτι της στρατηγικής. Αρκεί βεβαίως να μην μείνουμε εκεί. Η επανατοποθέτηση του "ελληνικού προβλήματος" έγινε. Και έγινε καλά. Τώρα αρχίζει η ουσία. Εκεί που θα κριθούν τα πάντα. Σε τελική ανάλυση η κυβέρνηση δεν θα κριθεί από το στυλ του Βαρουφάκη ούτε από τα είπα ξείπα για το χρέος. Η κυβέρνηση θα κριθεί από το τελεσφόρο της διαπραγμάτευσης για τα ελληνικά συμφέροντα. Από τους όρους της νέας συμφωνίας που θα υπογράψει για να παραμείνει ζωντανή και στο ευρωπαϊκό κλαμπ.

Γιατί μην αυταπατώμεθα, συμφωνία θα (πρέπει να) υπάρξει. Και πρόγραμμα θα υπάρξει και δανειακή σύμβαση. Διαφορετικά δεν θα επωφεληθούμε της ποσοτικής χαλάρωσης που εξήγγειλε ο Ντράγκι για να αυξηθεί η ρευστότητα και να χτυπηθεί ο αποπληθωρισμός. Μπορεί να μην την ονομάσουν "μνημόνιο", αλλά "ευρωπαϊκό συμβόλαιο". Μπορεί αυτοί που θα ελέγχουν τα όσα θα συμφωνήσουμε να μην λέγονται Τόμσεν και Μαζούχ, αλλά κάποιο όνομα θα έχουν. Δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά. Οι θεσμοί έχουν εκπροσώπους και οι εκπρόσωποι είναι πρόσωπα με ονόματα με τα οποία θα πρέπει να διαβουλευόμαστε και να συνεργαζόμαστε. Μπορεί να μην έρχονται κάθε τρεις και λίγο και να μας κάνουν τα νεύρα τσατάλια, αλλά θα έρχονται, όπως θα πηγαίνουμε και μεις στις έδρες τους. Και αυτοψία θα υπάρχει και έλεγχος.

Οφείλει λοιπόν η κυβέρνηση, περί όλων αυτών, να ενημερώσει τον λαό και να τον νουθετήσει για να μην κυριαρχήσει η εντύπωση ότι η 25η Ιανουαρίου 2015 είναι κάτι σαν την 25η Μαρτίου του 1821. Η νέα κυβέρνηση δεν ψηφίστηκε για να διεξαγάγει κάποιον αιματηρό νέο πόλεμο ανεξαρτησίας, αλλά για να ηγηθεί ενός πόλεμου θέσεων προκειμένου να επιτευχθούν καλύτεροι και συμφερότεροι, για τα συμφέροντα της χώρας, όροι στις σχέσεις με τους εταίρους της.

Και για να κερδίσει αυτό τον πόλεμο, μετά την πρώτη, και επικοινωνιακή, μάχη που κέρδισε θα πρέπει να ορίσει τα όρια πέραν των οποίων η επικοινωνία μπορεί να αποβεί επιζήμια για την ουσία. Αυτή τη στιγμή όλοι θέλουν να μας ακούσουν. Αν θεωρήσουμε ότι θα τους γονατίσουμε και θα τους πάρουμε και τα σώβρακα, είναι σίγουρο ότι στο τέλος θα χάσουμε. Προσοχή, δεν πρέπει να ξεπεράσουμε τα όρια, αλλά να εκμεταλλευθούμε το θετικό μομέντουμ που φαίνεται να διαμορφώνεται.

Τώρα χρειάζεται σύνεση, ευελιξία, συγκεκριμένο προτάσεις και φυσικά εθνικό μέτωπο, που θα αναγκάσουν και τους εταίρους-δανειστές μας να ανεύρουν νέους κοινούς τόπους στη σχέση τους με την Ελλάδα και οι οποίοι εκτός από το να ορίζουν τις νέες ισορροπίες θα πρέπει να αντιμετωπίζουν με διέξοδο τρόπο αφενός τα φαινόμενα ανθρωπιστικής κρίσης, ύφεσης, ανεργίας, έλλειψης ρευστότητας και αφετέρου την ανάγκη για παραγωγική αναδιάρθρωση, κοινωνική ανασυγκρότηση, δημοσιονομική ευταξία και ρηξικέλευθες μεταρρυθμίσεις που θα αλλάξουν το πελατειακό, κλεπτοκρατικό και μεταπρατικό μοντέλο ανάπτυξης της χώρας.

Έχω δε τη γνώμη πως δεν θα πρέπει να βραδύνουμε στις διαπραγματεύσεις. Οι χρηματοδοτικές ανάγκες της χώρας είναι πιεστικές. Είναι πολύ πιθανόν οι δανειστές μας, και ιδιαίτερα το "τευτονικό μπλοκ" της καγκελαρίου Μέρκελ, να μας αφήσουν να σπαταλάμε τον καιρό μας σε τουρνέ διαπραγματεύσεων και επικοινωνιακές νίκες και να ζητήσουν να υπογράψουμε συμφωνία όταν οι χρηματοδοτικές μας ανάγκες χτυπήσουν κόκκινο. Εάν αυτό συμβεί τότε, εξ αντικειμένου, το πάνω χέρι θα το έχουν η Μέρκελ και ο Σόϊμπλε και όχι ο Τσίπρας και ο Βαρουφάκης.

Από αυτή την άποψη ίσως είναι καλύτερα να μην περιμένουμε τον Μάϊο, αλλά να τελειώσουμε τις εκκρεμότητες ενωρίτερον, ενδεχομένως και εντός του τρέχοντος μηνός. Κι ας είναι ο Φεβρουάριος ...κουτσός. Εξάλλου, ο Φεβρουάριος λέγεται και κλαδευτής, επειδή είναι ο μήνας που κλαδεύονται τα δέντρα. Προσοχή τα δέντρα, όχι το χρέος. Άλλωστε αυτό, όπως δήλωσε και ο Βαρουφάκης, δεν είναι στόχος κλαδέματος. Ας ζητήσουμε και ας συμφωνήσουμε λοιπόν για κλάδεμα των "περικοκλάδων" του, που και πολλές είναι και μας πνίγουν, περισσότερο κι απ' το χρέος.

- Matrix24,gr
.

Κρούγκμαν: ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα κάνει πίσω μπροστά στη Μέρκελ , «Θέλετε να βάλουμε στοίχημα;»

Κρούγκμαν: «Θέλετε να βάλουμε στοίχημα;»

Ο διάσημος οικονομολόγος βάζει δύο στοιχήματα: αν η Ελλάδα βγει από το ευρώ και επιβιώσει από 1-2 χρόνια μεγάλων αναταραχών θα συμπαρασύρει σε έξοδο κι άλλες χώρες του Νότου και δεύτερον, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα κάνει πίσω μπροστά στη Μέρκελ που ακολουθεί τακτική... Κορλεόνε!

Την πεποίθησή του πως η σχέση της νέας ελληνικής κυβέρνησης με την Ευρώπη και δη τη Γερμανία δεν πρόκειται να είναι εύκολη καταθέτει ο διάσημος οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν. Ο Αμερικανός “σοφός”, που από μακρού χρόνου έχει τοποθετηθεί επικριτικά εναντίον της γερμανικής οικονομικής συνταγής, της “ορθοδοξίας της λιτότητας”, εμφανίζεται έτοιμος να βάλει δύο σημαντικά στοιχήματα για την περαιτέρω πορεία της “δύσκολης” διαπραγμάτευσης μεταξύ της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης Μέρκελ.

Στο σχετικό άρθρο του στην εφημερίδα New York Times, o κ. Κρούγκμαν θέτει δύο στοιχήματα: το πρώτο, στο οποίο υποστηρίζει ότι αν η Ελλάδα βγει από το ευρώ και επιβιώσει από 1-2 χρόνια μεγάλων αναταραχών θα συμπαρασύρει σε έξοδο κι άλλες χώρες του Νότου και το δεύτερο, στο οποίο διατείνεται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα κάνει πίσω μπροστά στη Μέρκελ που ακολουθεί τακτική... Κορλεόνε!


Αναλυτικότερα το άρθρο του έχει ως εξής:


Οι αγορές πανικοβάλλονται. Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι αυτό δεν αποτελεί ετυμηγορία των αγορών επί της νέας ελληνικής κυβέρνησης, ή εν πάση περιπτώσει όχι μόνο επί της νέας ελληνικής κυβέρνησης. Οι αγορές κρίνουν ότι ο κίνδυνος της μη επίτευξης συμφωνίας και η άτακτη κατάρρευση της μέχρι σήμερα διαδικασίας είναι υψηλός.


Νομίζω ότι είναι σημαντικό να είμαστε όσο πιο ξεκάθαροι μπορούμε για τα στοιχήματα και τα πραγματικά συμφέροντα προκειμένου να μην σκοντάψει κανείς και επέλθει μια καταστροφή που γίνεται και πρέπει να αποφευχθεί. Ακολουθούν μερικά σημεία σχετικά με το πού βρισκόμαστε.


1. Δεν συζητάμε για το αν η Ελλάδα θα ξεπληρώσει το χρέος της. Όπως προσπάθησα να εξηγήσω και πριν μερικές ημέρες το ύψος και το νούμερο του ελληνικού χρέους είναι λίγο-πολύ χωρίς σημασία. Το πραγματικό ερώτημα είναι πόσο από αυτό θα μεταφέρει στους πιστωτές της μέσω των πρωτογενών πλεονασμάτων – και ναι, σε αυτή την χρονική στιγμή αυτό είναι το μόνο που έχει σημασία. Δεν υπάρχει καμία πιθανότητα οι πιστωτές να προσφέρουν περισσότερους πόρους στην Ελλάδα.


2. Αν η Ελλάδα τηρούσε πλήρως τους όρους του προηγούμενου προγράμματος για τα επόμενα πέντε χρόνια θα είχε πληρώσει περίπου το 20% του ετήσιου Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος (ΑΕΠ). Για αυτό το ποσό μιλάμε. Από τη σκοπιά των πιστωτών είναι ασήμαντο. Από τη σκοπιά της Ελλάδας ωστόσο είναι ζωτικής σημασίας. Η διαφορά μεταξύ ενός πρωτογενούς πλεονάσματος της τάξης του 4,5% του ΑΕΠ και, ας πούμε, του 1,5% του ΑΕΠ για την ελληνική οικονομία και την ευημερία των πολιτών της είναι τεράστιο. Ο μόνος λόγος για τους πιστωτές να τηρήσουν σκληρή στάση θα ήταν για να καταστήσουν την Ελλάδα παράδειγμα και να αποθαρρύνουν άλλους οφειλέτες από το να προσπαθήσουν μια αντίστοιχη διαπραγμάτευση για ανακούφιση.


3. Αν οι πιστωτές κρατήσουν σκληρή γραμμή, ο μοχλός πίεσής τους δεν θα είναι η άρνηση νέων δανείων προς την ελληνική κυβέρνηση. Με την Ελλάδα να τρέχει με ένα πρωτογενές πλεόνασμα όλα τα νέα δάνεια θα πάνε στην αποπληρωμή κεφαλαίων και τόκων των παλαιών δανείων και κάτι λιγότερο από το τίποτα θα φτάσει στους Έλληνες. Υπήρξε μια μέτρια de facto βοήθεια προς την Ελλάδα την περίοδο 2010-2012 αλλά τώρα δεν υπάρχει και ούτε πρόκειται.


4. Αντιθέτως, η εξουσία των πιστωτών στην Ελλάδα έρχεται μέσω της δυνατότητάς τους να συντρίψουν το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, το οποίο σε μεγάλο βαθμό εξαρτάται από τη δυνατότητά του να δανείζεται σε ώρες ανάγκης από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ). Αν διακοπεί αυτή τη στήριξη, η Ελλάδα θα υποστεί τραπεζική κατάρρευση. Ναι λοιπόν, οι πιστωτές έχουν ένα ισχυρό όπλο να χρησιμοποιήσουν απέναντι σε μια απείθαρχη Ελλάδα. Αλλά στα αλήθεια, θέλουν να το κάνουν αυτό; Σε μια ένωση που υποτίθεται ότι διαπνέεται από τα δημοκρατικά ιδεώδη; Στην πραγματικότητα θα πρέπει να αναρωτηθούμε αν η ΕΚΤ, που σίγουρα αντιλαμβάνεται τους κινδύνους, είναι πρόθυμη να προχωρήσει σε κάτι τέτοιο. Αν η κατάσταση συνεχίσει έτσι, θα περίμενα τον Ντράγκι να κάνει κάποια δήλωση προκειμένου να καθησυχάσει τις αγορές ότι η διακοπή χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζών δεν βρίσκεται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.


5. Αν αφήσουμε έξω τα ευρωπαϊκά ιδεώδη, οι επιπτώσεις ενός σκληρού παιχνιδιού με την Ελλάδα για τις τράπεζες θα μπορούσαν πολύ εύκολα να αποδειχτούν τεράστιες. Μέχρι τώρα το ευρώ έχει αποδειχτεί πολύ ανθεκτικό, σε μεγάλο βαθμό, όπως τόνισε και ο Barry Eichengreen, εξαιτίας του ότι αν μια χώρα απλά υπαινισσόταν ότι θα φύγει από το ευρώ θα αντιμετώπιζε την μητέρα όλων των bank-run. Αλλά, όπως φοβόμουν πριν από λίγο καιρό, αυτό το επιχείρημα καθίσταται άνευ σημασίας αν το τραπεζικό σύστημα έχει ήδη καταρρεύσει. Η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ (GREXIT), η οποία έχει πολλές φορές μέχρι σήμερα προβλεφθεί χωρίς να έχει γίνει, μπορεί να γίνει πραγματικότητα αν οι Ευρωπαίοι πιστωτές προσπαθήσουν να ασκήσουν πίεση αφαιρώντας το δίχτυ ασφαλείας των ελληνικών τραπεζών.


6. Και αν η Ελλάδα αφήσει πραγματικά το ευρώ, αν αποδειχτεί δηλαδή ότι το ενιαίο νόμισμα δεν είναι μη αναστρέψιμο, πιστεύετε πραγματικά ότι αυτό δεν θα γίνει μεταδοτικό; Θέλετε να παίξουμε ένα στοίχημα;


7. Ειδικότερα σκεφτείτε τι θα συμβεί αν η Ελλάδα αφήσει το ευρώ και στη συνέχεια καταφέρει να βρει το βηματισμό της, μετά από πιθανότατα 1-2 χαοτικά χρόνια. Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα μπορούσε να το αποτρέψει αυτό αν σκόπιμα υπονόμευε την ελληνική μετα-ευρώ οικονομία. Αλλά αυτό θα ήταν άλλη μια προδοσία των ευρωπαϊκών αρχών.


8. Επί του παρόντος η Γερμανία μιλάει σαν αν πρόκειται να ακολουθήσει τη στρατηγική του Michael Corleone. Αλλά στα αλήθεια πιστεύουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα ήθελε -ή και θα μπορούσε- να υποχωρήσει με την ουρά του κάτω από τα σκέλια αμέσως μόλις κέρδισε μια δραματική εκλογική νίκη; Ξανά, θέλετε να παίξουμε ένα στοίχημα;


Ο Daniel Davies μας λέει ότι «οι ευρωπαίοι ηγέτες που χαράζουν την πολιτική δεν είναι ηλίθιοι», λένε πάντως ηλίθια πράγματα, μιλώντας ακόμα για επέκταση της λιτότητας και αντιμετωπίζοντας ακόμα το χρέος ως ένα καθαρά ηθικό ζήτημα. Μπορούν να γίνουν ρεαλιστές και να αποδεχτούν ότι δεν γίνεται να βγάλεις αίμα από μια πέτρα, ούτε ακόμα και με 4,5% ανάπτυξης, προκειμένου να αποτρέψουν την γενική καταστροφή;

-www.protothema.gr/
.

Η Ελλάδα έχει ανάγκη από χρόνο, χρόνο για διαπραγμάτευση - Η ΕΕ κινδυνεύει από τη Γερμανία και όχι από τη μικρή Ελλάδα

Ολοι γνωρίζουν πως πήρε τη αυτή τη θέση ο Ολλανδός Ντάισελμπλουμ (ήταν υπάλληλος - μεσαίο στέλεχος - στην Αγροτική Τράπεζα της Ολλανδίας).

Δηλ. για σφαλιάρες.

Η Μέρκελ τον τοποθέτησε σε αυτή τη θέση για να είναι το πιόνι της.
Η νέα Κυβέρνηση έχει νωπή εντολή από τον Ελληνικό Λαό.Δεν τη συμφέρει την ΕΕ να τραβήξει τα άκρα, θα προχωρήσει σε διαπραγμάτευση. 

Ηδη ξαφνικά σήμερα αποφάσισε το Eurogroup να συνεδριάσει την άλλη εβδομάδα για να παρθούν πρώτα οι πολιτικές αποφάσεις μέσα στην ΕΕ και στη συνέχεια θα μιλήσει η ΕΚΤ.

Η Γερμανία αφού δε μπόρεσε να κάνει τίποτα προεκλογικά - σπέρνοντας το φόβο - στην Ελλάδα, τώρα απειλεί με ρήξη.Η Μέρκελ με το κουτσό παίζουν το τελευταίο χαρτί τους με το Νότο και την Ελλάδα.

Ισπανοί-Ιταλοί-Πορτογάλοι ξεσηκώθηκαν εναντίον της Λιτότητας και της Μέρκελ.
Θέλουν να εμφανίσουν Σκηνικό ρήξης με την ΕΕ. Η Ελλάδα ζητά απλά χρόνο και ανάσες.

Η Ελλάδα έχει ανάγκη από χρόνο, χρόνο για διαπραγμάτευση.

Πάντα υπάρχει ο άσσος στο μανίκι.Σε ακραία περίπτωση που δεν θα βρεθεί σύντομα Πολιτική Απόφαση σε επίπεδο ΕΕ, υπάρχει το ενδεχόμενο να ανατρέξει η Κυβέρνηση σε άλλες πιθανές πηγές εσόδων (όπως τον αναγκαστικό βραχυπρόθεσμο «εσωτερικό δανεισμό» από εισηγμένες επιχειρήσεις,τα ταμειακά διαθέσιμα των μεγάλων εισηγμένων εταιρειών που τελούν υπό δημόσιο έλεγχο -ΔΕΗ-ΟΛΠ-ΕΥΔΑΠ-ΕΥΑΘ- ή ακόμα σε ακαραία περίπτωση μιας νέας έκτακτης εισφοράς στα επιχειρηματικά κέρδη, όπως είχε συμβεί και το 2009-2011). Δε πρόκειται όμως να πειραχτούν οι καταθέσεις και ο ιδρώτας των Ελλήνων. Δε βλέπω το περίεργο της όλης υπόθεσης. Η ΕΕ με τη Γερμανία το 2009-11 αγόραζαν χρόνο, γιατί τώρα να μην αγοράσει χρόνο και η Ελλάδα μέχρι να πεισθούν οι εταίροι μας για τη κρίση που επικρατεί στην ΕΕ αλλά και στην Ελλάδα.
Ολα είναι θέμα "Timing". Ολόκληρη η Νότιος Ευρώπη είναι ένα καζάνι που βράζει.
Αλλωστε η ΕΕ –όπως λέει και ο νομπελίστας Κρούγκμαν- κινδυνεύει από τη Γερμανία και όχι από την Ελλάδα.
Η Αμερική - Ομπάμα ήδη άρχισε να πιέζει την ΕΕ για το "Τέλος της Λιτότητας" . Ερχονται οι ανατροπές στην ΕΕ.-

-Νίκος Χαραλάμπους
.

Η Ελλάδα ζητά χώρο, χρόνο και ανάσες

Γ. Βαρουφάκης : 

Τη διαβεβαίωση ότι «δεν υπάρχει θέμα να σκίσουμε το προηγούμενο πρόγραμμα» παρείχε ο υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης τονίζοντας ότι «η χώρα ζητεί χώρο, χρόνο και ανάσες». -